वळून पाहणार नाही.

हिरव्या डोंगरमाथ्यावर रानफुलं वेचत
नाचत होते..

अन अचानक, अडकला पदर..

वळून पाहिले तर
काटेरी झुडूप..

कुठून अवचित तू आलास नि
धागा अन धागा जपत हलकेच सोडवलास..

अन मी मात्र गुंतले तुझ्यात..

मग गुलाबी डोंगरमाथ्यावर
रानफुलं उधळत
धावत राहिले..

मग , अडकला पदर..

वळून पाहिले तर
तू..

मी न बोलताही उत्तर दिलेला
प्रश्न डोळ्यांत घेऊन निरुत्तर उभा..

तू पदर अलवार सोडूनही दिलास..

सोडलास..

मग उजाड डोंगरमाथ्यावर
सुकलेली रानफुलं घेऊन
चालत राहिले..

आज परत ,पदर अडकलाय..

काट्यांत की तुझ्या हातात ?

वळून पाहणार नाही..
अशीच राहीन उभी..

भ्रम जपत..

तुटे पर्यंत.

मलमली तारुण्य माझे…

मलमली तारुण्य माझे, तू पहाटे पांघरावे
मोकळ्या केसात माझ्या, तू जीवाला गुंतवावे..

लागुनि थंडी गुलाबी, शिरशिरी यावी अशी ही
राजसा माझ्यात तू अन् मी तुझ्यामाजी भिनावे..

कापर्‍या माझ्या तनूची तार झंकारुन जावी
रेशमी संगीत स्पर्शाचे, पुन्हा तू पेटवावे..

रे तुला बाहुत माझ्या, रुपगंधा जाग यावी
मी तुला जागे करावे, तू मला बिलगून जावे…

- सुरेश भट